Uzun zaman oldu yazmayalı... Ama ben böyle olacağını biliyordum. Hayatım boyunca hep böyle oldu çünkü. Günlük tutma yeteneğim olmadığı için... Amaaa, bu blog oğlum için olduğundaaan, burda durum farklı, sıkılıp aylarca bi kenara bırakamıyorum. Pondik beni artık o kadar yoruyor ki, gün boyu yazmak istediklerimi kafamda tasarladığım halde akşam parmaklarımda bile derman kalmıyor. Olduğum yere yığılıp kalıyorum çoğu zaman…
Oğluşum 13. ayını doldurdu. O kadar güzelleşti, tatlandı ki nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Bütün zamanımızı dolu dolu geçiriyoruz artık. Havalarda ısınsaydı keyifler tam tam olacaktı :) Artık tam anlamıyla yürüyor, kendi çapında konuşuyor, anlatıyor, şarkılara tekerlemelere eşlik etmeye çalışır gibi bişeyler söylemeye çalışıyor, güldürüyor, coşturuyor, ne istediğini anlatıyor, herşeyi anlıyor, hergün daha da tatlanıyor, tadına doyulmuyor...
Yaramazlıkları da hat safhada tabiî ki… Ev dağıtmanın sınırlarını çoktan aştık, toplayabilmenin mümkün olmadığı seviyelerdeyiz J
En büyük zevklerinden biri çamaşır makinesinin içine kafayı uzatarak ‘hah’ deyip yankıyı dinlemek J Vazgeçirmeye, engellemeye çok uğraştım ama sonra baktım yasaklayınca daha çok ilgisini çekti. Her fırsatta makineye yönelmesi sonucu beraber değişik sesler çıkarıp oynadık, artık kapağı açmaya çalışmaktan vazgeçti. Gülüyorum, çok tatlı oluyo, çok eğleniyo fln ama ben yokken de yapacak diye ödüm kopuyo… Artık sadece düğmesini çeviriyo, ışık yanıp sönmeye başlayınca 1-2 sn. bakıp bırakıyo. Ama o ışık orda yanıp sönecek! Yoksa içi rahat etmiyo, ben kapatıyorum o açıyo, ben kapatıyorum o açıyo… Böyle sürüp gidiyo ama buna razıyım kapağı açmasın da…
Nihayet hava ısındı J Sonunda çıkıp bahçemizde oynayabildik. O kadar güzeldi ki içeri girmek istemedi. Yaz boyu dışarıdayız artık. Ama içeri girmemiz gerektiğinde nasıl başarabileceğiz çok merak ediyorum J
Çiçeklerimizi diktik, temizliğimizi yaptık, minderlerimizle örtülerimizi yıkayıp serdik, mis gibi oldu bahçemiz, yaza hazırız, artık misafirlerimizi ağırlamak için sabırsızlanıyoruz… J
